X
تبلیغات
گفتنی ها رو باید گفت!

جوانی گفت پیری را چه تدبیر                      که یار از من گریزد چون شوم پیر

جوابش داد پیر نغز گفتار                             که در پیری تو خود بگریزی از یار

                                                                                                            «نظامی گنجوی»

 

 

 

در میکده دوش زاهدی دیدم مست              تسبیح به گردن و صراحی در دست

گفتم ز چه در میکده جا کردی گفت              از میکده هم به سوی حق راهی هست

                                                                                                            «شیخ بهایی»

 

 

 

من فکر می کنم

هرگز نبوده قلب من

این گونه

گرم و سرخ

 

احساس می کنم

در بدترین دقایق این شام مرگزای

چندین هزار چشمه خورشید

در دلم

می جوشد از یقین

 

احساس می کنم

در هر کنار گوشه این شوره زار یأس

چندین هزار جنگل شاداب

ناگهان می روید از زمین

                                    «احمد شاملو»

 

 

 

گر بدین سان زیست بایدپست

من چه بی شرمم گر فانوس عمرم را به رسوائی نیاویزم

بر بلند کاج خشک کوچه بن بست

 

کر بدین سان مرد باید پاک

من چه نا کامم اگر نفشانم از ایمان خود چون کوه

یادگار جاودانی برتر از این بی بقای خاک

                                    «احمد شاملو»

 

 

 

من به چشمان تو می اندیشم

و به تکرار هزاران دست

که تو را می نوشند!

 

من به چشمان تو می اندیشم

و به شهری که تو را با همه خوبی هات

به چراغان دروغین شبانش بخشید

و به دستان تو آموخت

که تسلیم شوی

 

من به تکرار تو می اندیشم

و به غمبارترین لحظه خویش

که شکستی در من

و شکستم در خویش

                                    «رضا معینی»

 

 

تصویرها در آینه ها نعره می کشند:

- ما را ز چارچوب طلایی رها کنید

ما در جهان خویشتن آزاد بوده ایم

 

دیوارهای کور کهن ناله می کنند:

- ما را چرا به خاک اسارت نشانده اید؟

ما خشت ها به خامی خود شاد بوده ایم

 

تک تک ستارگان همه با چشم های تر

دامان باد را به تضرع گرفته اند

کای باد! ما ز روز ازل این نبوده ایم

ما اشک هایی از پی فریاد بوده ایم

 

غافل که باد نیز عنان شکیب خویش

دیریست کز نهیب غم از دست داده است

گوید که ما بگوش جهان، باد بوده ایم؟

 

***

من باد نیستم

اما همیشه تشنه فریاد بوده ام

دیوار نیستم

اما اسیر پنجه بیداد بوده ام

نقشی درون آینه سرد نیستم

زیرا هر آنچه هستم، بی درد نیستم:

 

اینان به ناله آتش درد نهفته را

خاموش می کنند و فراموش می کنند

اما من آن ستاره دورم که آب ها

خونابه های چشم مرا نوش می کنند

                                                            «نادر نادرپور»

 

 

 

تو اگر می دانستی

که چه زخمی دارد

که چه دردی دارد

«خنجر از دست عزیزان خوردن»

از من خسته نمی پرسیدی

آه ای مرد چرا تنهایی

                                                            «ایرج جنتی عطایی»

 

 

بگذریم ای دوست؛

در زمینی که پیام فصل فصلش حرف اندوهست

در زمانی که نبرد نیکی و نیرنگ

چون مصاف کاه با کوه است

راستی هیهات

واژه «تفریق»

آبروی جمع را برده است

قاری بیگانگی ها نیز

بر ضریح سرد هر پیوند

فاتحه خواندست.

بگذریم ای دوست؛

فصل فصل مرگ مردان است

...

                                                            «کمال رجاء»

 

 

 

نظرتون چیه؟؟


نوشته شده در تاريخ یکشنبه بیست و چهارم تیر 1386 توسط انیس
    

VPN

قالب بلاگفا